Een auditieve kaleidoscoop

Een auditieve kaleidoscoop

‘Gaat zo’n tanpura dan niet snel vervelen?’ vragen mensen me soms. ‘Je speelt toch voortdurend dezelfde tonen?’

Nou ben ik natuurlijk helemaal de verkeerde persoon om die vraag aan te stellen. De tanpura is nu eenmaal mijn grote liefde. Nee, het verveelt mij dus nooit. Het is namelijk altijd anders. Zelfs al zou de tanpura helemaal identiek gestemd zijn, je eigen stemming is nooit precies hetzelfde. En de kleinste verandering in ritme, in tempo of in aanslag zorgt er al voor dat je een andere ‘soundscape’ creëert.

Eigenlijk is de tanpura een soort auditieve kaleidoscoop – zo’n koker met gekleurde kraaltjes of steentjes, waar je eindeloos aan kunt draaien zonder dat het patroon zich exact herhaalt.

Je hoort wel dezelfde grondtonen, maar daar ‘boven’ gaat een heel scala aan ijle boventonen over elkaar heen buitelen. Soms meer, soms minder. Dat hangt van veel factoren af. Natuurlijk van de stemming van de tanpura. Ook de manier waarop de brug gevijld is, heeft een grote invloed op de klank: sommige boventonen kunnen dan bijvoorbeeld te penetrant aanwezig zijn.

Maar ook je eigen stemming heeft grote invloed. Je kunt de boventonen nu eenmaal niet rechtstreeks spelen, je moet ze als het ware ‘laten ontstaan’. En dat vraagt afstemming en gewaarzijn.

.

Één antwoord

  1. monique salden schreef:

    Klopt helemaal wat je zegt, een kaleidoscoop van klanken……..Ik heb sinds een paar dagen een tanpura en iedere dag ga ik op weg, op avontuur……..werkelijk een uitdaging voor mij…….
    Het tanpuraspel is een massage voor body en soul…….
    Groetjes, Monique

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Google translate »