Vrijdagochtend

Vrijdagochtend

De vrijdagochtend is gereserveerd voor mijn gevorderdengroep klankyoga. Al zo’n vijf jaar ontmoeten we elkaar elke week in klank en kijken we wat zich deze keer aan ons laat zien.

Zoals S. vaststelde: “Het blijft me verbazen hoe spiegelend deze manier van zingen is. Je krijgt elke keer weer precies terug waar je staat of wat je situatie op dit moment is.”

We maken verbinding, we ruimen op, we openen en balanceren. Thema’s dienen zich eigenlijk altijd vanzelf aan. Een kleine greep:

Intervaloefeningen

“Ik wilde van de Pa naar de Re, maar ik kon hem niet vinden.”

Verwachtingen

“Toen ik onverwacht moest beginnen, realiseerde ik me dat ik me er dus toch nog altijd op voorbereid.”

Ritme en tempo

“Vandaag kon ik het zowaar eigenlijk best makkelijk bijbenen, dat snelle tempo!”

Raga

“De afgelopen weken vind ik het zo prettig om deze toonladder Bhairav te doen. Het lijkt wel of de gewone nu even helemaal niet past.”

En vrijwel ongemerkt is er in de loop der tijd heel veel veranderd. Er is geen aarzeling meer om klank te maken, ritmes zijn geen struikelblok meer – en zo toont zich groei en inzicht op vele fronten. Het is geen spectaculair proces – het vraagt de nodige tijd, maar al met al zijn de effecten groot.

En ondertussen, zoals E. verzuchtte, voelt het alsof we overal eigenlijk alleen nog maar aan geroken hebben en we nog elke paar maanden een heel nieuw terrein ontdekken. Daarom is het goed dat de belangrijkste drijfveer niet het ‘veranderen’ is, maar het ‘ervaren’ op zich – in het hier en nu, in het ‘zijn’.

2 antwoorden

  1. Elsbeth schreef:

    Dat gevoel om telkens weer een nieuw onontgonnen terrein te betreden is overigens geen straf, eerder een verademing! Dat er zoveel te ontdekken is en je nog steeds het idee hebt nog maar een kruimeltje van de hele reep geproefd te hebben. Hoewel het soms ook best ‘werken’ is, zeker als je tegen je eigen blinde vlek opbotst.

  2. Elsbeth schreef:

    Dat gevoel om telkens weer een nieuw onontgonnen terrein te betreden is overigens geen straf, eerder een verademing! Dat er zoveel te ontdekken is en je nog steeds het idee hebt nog maar een kruimeltje van de hele reep geproefd te hebben. Hoewel het soms ook best ‘werken’ is, zeker als je tegen je eigen blinde vlek opbotst.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Google translate »