“Ik vond het echt hé-le-maal niks vandaag!”

“Ik vond het echt hé-le-maal niks vandaag!”

Terwijl de mind volkomen de weg kwijt is, valt alles op zijn plek. En vaak heb je dat dan zelf niet door. Daarom is het zo belangrijk om in een kleine groep te werken: de feedback van de anderen vertelt je de andere kant van het verhaal.

Al minstens acht jaar doen we vrijdagochtend klankyoga – en al die jaren heeft J. een ingewikkelde relatie met de verlaagde re en dha in raag Bhairav. Je kunt niet zeggen dat ze het niet hoort, want vaak kloppen ze helemaal. Maar dan opeens pakt ze omhoog weer een gewone en gooit zo onze klankspace overhoop. Verkeerde noten, ze houden ons scherp en we hebben er elke keer weer dikke pret over.

Vandaag lieten we het sargam los en belandden we in dhrupadzinnetjes. De noten hadden niet meer hun eigen naam, maar werden abstracte lettergrepen – ri na re ne ne re ne num.

Na aanvankelijk gesputter (‘ik kan het niet vandaag’) dook J. erin. Er gebeurde iets wonderbaarlijks. Ze begeleidde haar glijtonen met uiterst verfijnde handbewegingen, pakte feilloos de verlaagde noten, haar gezicht verzachtte – de transformatie was totaal. Voor mijn ogen en oren veranderde ze in een dhrupadzangeres. Dat haar alaap niet volgens de regels verliep, maakte niets meer uit. De rasa klopte – ze zong vanuit haar innerlijke Bhairav-universum. Ontroerend mooi.

Na afloop verbrak ze als eerste de stilte. Verwachtingsvol keken we haar aan. “Ik vond het echt hé-le-maal niks vandaag!”, zei ze – tot onze totale verbijstering.

Dat vroeg om uitleg. “Na dat begin dacht ik, nou ja, laat ik me maar helemaal overgeven en mijn handen gaan gebruiken, want ik weet het ook niet meer. Ik had helemaal geen houvast meer. Geen idee welke noot ik zong, en of hij wel goed was – en dan ook nog die glijtonen. Soms kwam ik ergens en dan dacht ik, ah! deze klopt. Dat was fijn, dus die herhaalde ik dan maar een paar keer en dan ging ik maar weer op weg.”

Right from the heart of dhrupad-space.
En dat was te horen. En te zien.
Alleen had zij het zelf niet door.

“Ik merk nu hoe belangrijk ik het vind om houvast te hebben. Ik wil weten waar ik ben en of het klopt. Het moet allemaal wel volgens de regels… Wat jullie deden, vond ik trouwens wel erg mooi.”

Hoe de mind zich kan verschansen, als hij op onbekend terrein komt..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Google translate »